گفته بودم باش تا معني معجزه را ببيني؟ بودنت معجزه‌اي بالاتر از طاقت من است

  

 

تو را براي وفاي تو دوست مي دارم
*
*
*
وگرنه دلبر پيمانه شكن فراوان است

 

 

تقديم به يك عمر زندگي

 

اي سفر كرده من اي مسافر عزيز رفتي و بر گزيدي راه ترديد و گريز

خونه بي حضور تو مثل زندونه غمه انگاري حياطمون پر دردو ماتمه

اشاره به رفتنت شروع تنهاييام تورو به خدا بگو كه دارم بيام

 

اي عشق من به انتظار غريبانه ام پايان ده. من منتظر امدنت هستم

 

 

 

 

 

 

وقتي كه رفتي اشك شد شبهاي تنهاييم

گونه هام تر شد از شدت تنهايي

دلم پرپر شد ز غم بي وفايي

ارزان فروشيه عشق و جدايي

 

 

 

رفتنت آغاز ويرانيست حرفش را نزن
ابتداي يك پريشاني است حرفش را نزن
....
دوست داري بشكني قلب پريشان مرا
دل شكستن كار آسانيست حرفش را نزن

 

 

 

 

 

 

سيب

 مي خوردم به ياد

 خاطرات

و بوسه هاي تو بوي سيب ميدادند

 

 

 

 

هر انچه هست و هر انچه بود.هر انچه ديروزمان را ساخت و به فردا فردايي  بخشيد

امروز خواهد مرد. من ميترسم . من از خاطره شدن بيم دارم. از گم شدن در قلب

ثانيه ها.مرا به دست خخاطره ها مسپار.كه نمي خواهم امروزم واقعيت باشم و فردا خاطره

.بگذار در طلوع هر سلام خورشيد چشمانت جاري باشم

كه تو براي من بال پروازي

 

 

 

 

عاقبت از عشق تو خاك كليسا مي شوم.ميكشم دست از مسلماني مسيحا

ميشوم انقدر بنشينم در كشتي عشقت روز و شب يا به عشقت ميرسم يا

غرق دريا ميشوم

 

 

 

 

 

 

 

تقديم به او كه حتي دوريش حس زندگي ميبخشد. كسي كه تپش هاي قلبش فاصله هارا در هم مينوردد

و اوج زندگي را قلم ميزند

در مكتب ما رسم فراموشي نيست..

در مسلك ما عشق هم آغوشي نيست...مهر تو گر به هستي ما فتاد...هرگز به سرش خيال خاموشي نيست

 

 

 

 

من كه ميدانم به دنيا اعتباري نيست نيست

بين مرگ و ادمي فاصله اي نيست نيست

من كه ميدانم اجل ناخوانده و بيدادگر

سر زده مي ايدو راه فراري نيست نيست

پس چرا عاشق نباشم؟

 

 

 

 

 

زمان مي گذرد. روزها مي گذرند

گرچه تو نيستي تا تمام احساسم را تقديمت كنم... تا تمام وجودم براي

تو شود.اما ياد مقدست در رگهايم جاريست

 

 

 

 

 

در ميان گل گشتم و عاشق شدم

تو چه بودي كه تورا ديدم و ديوانه شدم

عاشقت گشتم به گفتي عاشقان ديوانه اند

عاقبت عاشق شدي ديدي توهم ديوانه اي

 

 

 

 

من از تماميت يك عشق سخن ميگويم بر فراز ويرانه هاي قلبم....

ويرانه هايي حاصل از تهاجم ناگهاني چشمانت....و چه كودكانه دروغ ميگفت

كه شهر در امن و امان است

 

 

 

 

 

به نام لحضه هاي با تو بودن

شبي از عشق تو سرودن

به نام نامي گلهاي وحشي

كه با يادت شبي قفلي گشودن

 

 

 

 

ابليس درونم مرا به فماري نا عادلانه كشيده است

قماري بي رحم بر سر علاقه ام

مني مغرور كه كسي از جنس خودم را دوست دارم

 

 

 

 

نميدانم در سالهاي سخت و دشوار زمان مردنم ايا خداوند در اغوش تو

جانم را ميگيرد يا اين ارزو در نطفه ميميرد

 

 

 

 

فردا اگر از راه نمي امد

من تا ابد در كنار تو ميماندم

من تا ابد عشقم را

در افتاب عشق تو مي خواندم

 

 

 

وقتي دستات تو دستمه. يه بوسه از تو بستمه

بلا نبيني چشماتو.چشمات تموم هستمه

مردم هرچي ميخوان بگن.من عاشقتم.دوست دارمت

ميون خونه دلم.فقط تورو ميزارمت

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آرزويم اين است نرود اشك در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد......نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز........و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي........عاشق آنكه تو را مي خواهد.......و به لبخند تو از خويش رها مي گردد......... و ترا دوست بدارد به همان اندازه كه دلت مي خواهد

 

 

 

 

 

آرزوي پرواز را دارم ، پرواز از اين سرزمين بي محبت ميخواهم سفر كنم ، سفر به سوي سرزمين خوشبختي ها و كاش همسفري بود و آن همسفر من تو بودي آروزي شنيدن صداي نفسهايت را دارم

 

 

...اگر ماه بودم بهر جا که بودم

سراغ تورا از خدا می گرفتم

وگر سنگ بودم بهر جا که بودی

سر رهگذار تو جا می گرفتم

اگر ماه بودی ـ بصد ناز ـ شاید

شبی بر لب بام من می نشستی

وگر سنگ بودی بهر جا که بودم

مرا می شکستی . مرا می شکستی

 

 

تقديم به تنها بهانه زنده ماندنم

همان طور كه شاپركها نمي توانند دشت آبي آسمان را از ياد ببرند

من هم چشمان زيبايت را فراموش نميكنم

تصوير زيبايت نه تنها در ذهنم بلكه در قلبم جا دارد

و نبض حياتم بعد از خدا به ياد تو مي تپد

اي كاش بداني قصر آرزوهايم را در ساحل چشمانت ساخته ام